Persoonlijk

Weekblog #18

Hi, lieve lezers. Deze week staat in het teken van mijn teen. Of beter gezegd, mijn grote teen en de teennagel. Wie elke week mijn blog leest en mij volgt op Social Media, weet dat ik afgelopen dinsdag een operatie aan mijn teen had. Hoe het is gegaan en hoe het nu gaat lees je in dit artikel :). 

Toen ik net was geboren werd er door de kraamverzorgster al tegen mijn moeder gezegd pas op met haar tenen, dat zijn ingroei nagels. En ja, ze had gelijk. Mijn hele leven groeien mijn nagels al in en dan met name de nagels aan mijn grote tenen. Toen ik 11 jaar was heeft de huisarts een stuk nagel verwijderd maar helaas groeide dit weer terug. Het heeft in mijn geval niets te maken met het beter knippen of verzorgen van de nagels. De nagels zijn te breed voor mijn tenen dus ze groeien vanaf het begin van de nagel al meteen in. Ik ben bij vele podologen geweest en allemaal kwamen ze tot de conclusie dat ze mij niet verder konden helpen en dat een operatie toch echt nodig was. Maar ja, mijn ervaring toen ik 11 jaar oud was was niet zo geweldig (oftewel heel erg pijnlijk, vooral de verdoving die voelt alsof ie dwars door je teen gaat) en daar zat ik niet op te wachten… Maar de problemen werden zo erg dat het nu toch echt moest en ik er niet meer onderuit kon. Dus ik ging langs de huisarts en die verwees mij naar het ziekenhuis waar de ingreep poliklinisch gebeurd op de kleine operatietafel.

Dinsdag was het dan zover. Ik was de dagen ervoor flink nerveus maar op DE dag werd dit natuurlijk nog sterker. Mijn ouders gingen mee en daar zat ik dan in de wachtkamer. Vreselijk. En toen werd ik opgeroepen. Ik ging natuurlijk mee de kamer in maar ik was liever het ziekenhuis uitgerend. Ik mocht plaats nemen op de operatietafel en de assistente kletste lekker weg, maar ik focuste me natuurlijk alleen op de pijn die mij te wachten stond. De arts kwam binnen, een rustige man, gelukkig maar. Ze gaven toe dat de prik inderdaad vervelend is, wel fijn want je hebt ook wel van die artsen die je willen laten geloven dat het allemaal wel meevalt, eerlijkheid vind ik dan altijd wel fijn. De assistente gaf aan dat ik haar wel in haar hand mocht knijpen tijdens de prikken. Super fijn. Nou, toen begon het. De prikken (2 stuks) kwamen en ja die deden pijn. Ik kneep in de hand van de assistent die daarna zei dat ik mijn handen wel op mijn buik mocht leggen (oops). Ze coachte me er wel goed doorheen door me te zeggen dat ik mij moest concentreren op de ademhaling, en dat werkte heel erg goed. Toen was het tijd om de verdoving te laten inwerken. Toen de arts ging testen of ik het nog voelde, bleek ik het nog te voelen. Toen kwamen er weer 2 prikken bij. Ik voelde het nog, weer 2 prikken. Ik voelde het nog, weer 2 prikken. Ja, ik heb zo’n 8 prikken in mijn teen gehad en die voel ik nu (zaterdag) nog. Eindelijk was mijn teen verdoofd en kon het beginnen. Hij was al eerder begonnen maar toen was hij gestopt omdat het dus nog pijn deed. Ik werd helemaal ontspannen, want de verdoving werkte, ik voelde niks en ik kon nu eindelijk even voor mijn gevoel de spanning loslaten. Het is een heel gek gevoel dat je hem voelt snijden en trekken aan de teen, je voelt dat ie bezig is maar je hebt geen pijn. Toen het klaar was kreeg ik verband om en moest ik nog even 15 minuten in de wachtkamer wachten om te kijken of het niet ging nabloeden. Alles was oké dus mocht ik in de rolstoel het ziekenhuis uit. In de auto, naar huis en op de bank. En op die bank zit ik nu nog steeds veel, het lopen gaat moeizaam, kost heel veel energie en kracht en ik ben ongelooflijk moe en het is allemaal heel erg gevoelig/pijnlijk.

De nagels aan beide zijkanten zijn verwijderd en een stuk teen is ook uitgesneden, en dat voel ik nog steeds. Steken, af en toe klopt het wat, het is niet fijn. Ik neem 8 paracetamol en 1200mg ibuprofen en voel het nog. Het is uit te houden hoor, ik lig hier niet dood te gaan van de pijn maar het is wel vervelend. Het vervelendste vind ik dat ik mezelf niet goed kan redden. Mijn moeder is hier al vanaf dinsdag, en die gaat nu, vandaag, zaterdag, weer naar huis. We gaan kijken of ik mezelf wat kan redden en dan zien we vanuit daar wel weer verder. Weight Watchers staat op een laag pitje, ik probeer zo gezond mogelijk te eten maar ik kan nog niet lang staan en lopen dus ik verval vooral in makkelijk en snel eten en dus ook vaak ongezond. Ik probeer er niet te lang bij stil te staan en me te focussen op het herstel en het gewicht komt later wel weer goed, dat weet ik zeker. Wanneer ik weer meer kan bewegen etc. Het zit me wel dwars maar het is even niet anders.

Het herstel van de teen duurt zo’n 6 weken en ik heb onderschat wat voor een belasting het is voor mij. Ik ben natuurlijk al niet gezond en heel erg mobiel en dit is toch een zware belasting. Ik ben doodop en kan weinig zelf. Douchen lukt eigenlijk niet eens echt maar ik sta er toch maar onder met een heel zacht straaltje omdat ik de wond wel uit moet spoelen elke dag. Al met al valt het dus tegen. De behandeling zelf viel mee, maar de napijn/nazorg valt me zwaar. Gelukkig krijg ik veel hulp, maar ondanks dat is het pittig en vermoeiend. Maar het komt wel weer goed, het heeft even tijd nodig. Ik ben blij dat ik toch deze blog heb kunnen schrijven, want ik voel me niet heel geweldig (ben al dagen continu ook wat misselijk). Ik ga weer even “lekker” ontspannen en genieten dat mijn moeder er nu nog voor een paar uurtjes is.

Ik wens je een hele fijne zaterdag.

XXX

 

4 reacties

  1. Beterschap! Ken die vervelende prikken😐 hopelijk ben je er nu wel vergoed van af.

    Rustig aan en dan maar concentreren op goed eten nu je de beweging even niet kan doen. Dan kan je dat ms ook loslaten..het is wat het is voor nu zeg maar😊 succes!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s