Waarom gekozen voor pumamickey?

Het is tijd voor mijn tweede blog.
Oh wat vind ik dit toch allemaal zo spannend en leuk. Het is echt een eer om volgers te hebben en ik ben dankbaar voor elke volger, hartstikke leuk en bedankt. Aangezien mijn website pumamickey heet moet ik toch ook wel een blog schrijven over mijn katten.

Het is natuurlijk niet een naam wat veel zegt over mijn blog, mijn verhalen. Maar het is wel een naam die betekenis heeft voor mij. Ik kan iets kiezen als.. Marissa’s weight loss journey, maar deze blog is voor mij zoveel meer dan alleen het afvallen. Ik wil niet focussen op 1 onderwerp, natuurlijk zal het nu wel het meeste besproken worden omdat ik er op dit moment middenin sta, maar ik wil het niet alleen maar daar over hebben. Pumamickey, dat zegt iets over mij, dat ben ik gewoon, dus daarom heb ik daarvoor gekozen, het voelde goed.

Puma en Mickey.

Ze kwamen bij mij toen ik ongeveer een half jaar thuis zat. Ik voelde me toch vaak alleen (al gaf ik dat natuurlijk niet echt toe) en had behoefte aan gezelschap. Een hond was geen optie, ik kan er niet elke dag mee lopen dus dan houd het al op. Dus ik kon kiezen voor een kat. Maar er was wel een probleem… ik was enorm bang voor katten. Waarom? Geen idee.. maar die klauwen.. brr die nagels.. die blik af en toe.. nee het waren niet mijn dieren. Ik rende snel weg als er een kat op mij af kwam wat vaak voor veel humor zorgde op verjaardagen bij mijn familie met katten. Wat is dat toch met katten, ze gaan altijd bij de mensen zitten die daar helemaal geen zin in hebben.

Ik dacht.. als ik nu kittens neem dan kan ik ze helemaal vormen naar mijn idee(haha yeah right). Via via kwam ik terecht bij een hele aardige vrouw die kittens had, ja ik was op dat moment ook nog bang voor kittens…. Maar ze waren zo lief.. zo klein.. zo ondeugend. Ik had besloten de kat te nemen die het meeste op mij af zou komen, en dat was Mickey. Hij klom meteen via mijn shirt op mijn rug naar boven en hing daar lekker. Ach wat een schattig wit snoetje had hij.. ik wist het zeker, deze wordt het! Eenmaal weer thuis kwam ik op het spontane idee “ik neem er 2” en nam snel contact op of er nog 1 kitten was. En ja, dat was Puma, de laatste van het nest.
Ze vond het helemaal geweldig dat ik er 2 wilde nemen.

En toen mocht ik ze op komen halen. Oh wat was ik zenuwachtig. Het hele huis had ik al kitten proof gemaakt, zo hing er een visnet onder de open trap en had ik de woonkamer/keuken afgezet zodat de ruimte niet te groot zou zijn. En daar waren ze dan, hummel en dummel, jut en jul, of hoe ik ze soms ook noem, klimmend in mijn gordijnen, hangend in het visnet, het was geweldig. De eerste weken heb ik beneden op de bank bij ze geslapen. De eerste nacht lagen ze beide in mijn armen, allebei in een arm. Ik heb zelf bijna niet geslapen want ja.. zolang zij maar goed lagen. Verliefd was ik meteen, en ook wel een beetje overbezorgd I know… maar goed, that’s me.

Ze zijn nu alweer 3 jaar oud en over een maand worden ze 4. Ik kan het niet geloven dat ze er al zo lang zijn, en aan de andere kant voelt het alsof ze er altijd al zijn geweest. Sommige mensen vinden het misschien gek dat je zo’n sterke band hebt met je dieren, maar als je alleen maar thuis zit en je wereld klein is dan maken dieren je wereld echt een stuk mooier. Mijn wereld is in ieder geval een stuk beter nu zij er zijn.

12 gedachten over “Waarom gekozen voor pumamickey?

  1. Leuk geschreven en prachtige moppies heb je.
    En je krijg zoveel liefde van ze en knuffels. 😻

    En de liefde voor dieren is heel herkenbaar. Toe ik op mezelf ging wonen wilden ik een huisdier. Had eigenlijk voor 1 kat gekozen maar werd 1 schat van een hond uit dierenasiel die ik 13 en half heb gehad. Tot dat ik hem moest laten inslapen hij had botkanker.

    Was zo leeg en stil in huis dus een poes Duivel ( koosnaampje Dufie) uit dierenasiel gehaald. Ze 14 jaar geworden toen haar moest laten inslapen schildklier klachten en darm- en maagkanker.

    Maar ik had samen met Dufie ook Djooky 1 kater van bijna 17 jaar en Pocahontas 1 poes van bijna 15 jaar.

    Liefs Angela (Creaan)

    Liked by 1 persoon

    1. He Angela,

      Ja mooi he hoe dieren ons leven zoveel mooier kunnen maken. Het is altijd pijnlijk als je ze moet missen, maar koester de tijd die je wel hebt gehad 🙂 Thnx voor je reactie.

      Like

  2. Wij hebben sinds 22 dec weer n poesje, Noortje heet ze. Ik had net voor kerst een paar nachtdiensten , kon me er op verheugen haar weer te zien s ochtends. Zat er zi’n klein hummeltje op me te wachten, mn man trof me s ochtens wel s aan half sapend op de bank met t beestje naast mij, te moe om naar boven te lopen maar ook zo sneu om gaar alleen te laten…. dus lieten we al snel toe dat ze op onze slaapkamer sliep, heerlijk op hoorafstand . Kan meook geen leven meer zonder haar voorstellen

    Liked by 1 persoon

  3. Hoi Marissa! Ik heb lekker op je blog rondgekeken en gelijk maar gedaan: me geabonneerd zodat ik er Niks meer van mis! Uiteraard spreken we elkaar ook op de WW! Maar goed en mooi om te zien hoe jij zo hier, zo uitgebreid als je dat zelf wilt, kunt vertellen over al jouw ins and outs! I Will follow! Enejhhh……..❤️Wauzers! 30 kilo eraf! Zo zo hee hee waar gaat dat mooie lijfje heen?❤️ Nicky

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s